Yorumlar

2010 yılının kasım aylarıydı. Odamda müdür yardımcısı ve öğretmen arkadaşlarla konuşurken konu AB projelerine geldi. Bu projeler çerçevesinde öğretmenler ve öğrencilerin yurt dışına çıkma imkanlarının olduğunu, böyle bir proje okul olarak da yapmamız gerektiği konusunda hem fikirdik. Akşam eve geldiğimde internetten AB Projeleri nasıl yapılır? Projelere ortaklar nasıl bulunur? Konularında araştırma yaptım. Proje formları indirdim; ancak sonuç benim için hayal kırıklığıydı; çünkü projelerde ortak dil İngilizceydi ve benim de İngilizcem hiç iyi değildi. Ertesi günü okulda bulunan İngilizce öğretmenlerini odama çağırdım ve projeler hakkında detaylı araştırmalar yaptığımı ve birlikte bir proje yapabileceğimizi söyledim. İngilizce öğretmenlerim proje yapmanın boş iş olduğunu, yapsak bile onaylanacağının şüpheli olduğunu söylediler. Projeler için zaman ayırmanın fuzuli olduğundan bahsettiler; ancak yine de yardımcı olacaklarını söylediler. Öğretmenlerimin isteksizliği beni hem kızdırdı hem de daha da isteklendirdi. Anadolu Meslek Lisesi 11. sınıflara gittim ve bu sınıfta en iyi İngilizce’yi kim biliyor? Dedim. Herkes, sınıfın en haylaz, en yaramaz aynı zamanda sigara tiryakisi olduğunu bildiğim Batuhan ÇINAR’ı gösterdi. Öğrencim Batuhan ÇINAR’ı alarak odama döndüm. AB projesi yapacağımı, yalnızca İngilizcemin iyi olmadığını, İngilizce çevirilerde bana yardımcı olmasını istedim. Bunun karşılığında onu yurt dışına götüreceğimi söyledim. Batuhan çok heyecanlandı. -Hocam ne zaman gidiyoruz? Tarih belli mi? dedi. Çocuk çok heyecanlanmıştı. Projenin hazır olmadığını, öncelikle yurt dışından ortak okulların bulunması gerektiğini söyledim. On günlük araştırmalarım neticesinde e-twinnig’de ortaklar buldum, 22 Şubat 2011 tarihinde projemizi hazırladık, Batuhan ÇINAR projeyi İngilizceye çevirerek ortak ülkelerle beraber Ulusal Ajanslara projemizi gönderdik. 22 Temmuz 2011 tarihinde projemizin kabul edildiğine dair Ulusal Ajanstan Resmi yazı aldık. Projemizde yapılması gereken bir çok şey vardı ve hepsi İngilizceydi. Ortaklarla mailleşmeler, Bayburt’u tanıtıcı sunular, videolar vb. öğrencim Batuhan ÇINAR’a bu işlerin hepsini yapmasını söyledim; Ayrıca İngilizce bir web sayfası hazırlamasını da istedim. Batuhan çok heyecanlıydı hepsini yapacağını ama ilk hareketlilik olan İspanya’ya ne zaman gideceğimizi sordu. Ona İspanya’ya gideceğimiz tarihi söyledim. Derslerle hiçbir işi olmayan Batuhan, bu verdiğim görevlerle beraber sadece İngilizceye İstek duyuyor, diğer derslere sınıfta kalmamak için giriyordu. Tam 6 ay bu şekilde Batuhan’la çalıştık. Batuhan diğer ülkelerde hareketliliğe katılacak öğrencilerle irtibat kuruyor, facebook’da projelerle ilgili gruplar kurup İngilizce paylaşımlarda bulunuyordu. Web sayfamızı da İngilizce olarak güncelliyordu. Nisan 2012 tarihinde İspanya’ya 5 öğretmen 7 öğrencinin katıldığı bir hareketlilik yaptık. Orda en dikkat çeken şey Batuhan Çınar’ın İngilizcesini ilerletmiş olması ve bize tercümanlık yapabilecek seviyeye gelmesiydi; aynı zamanda Batuhan’daki ahlaki değişimdi. İspanya dönüşünde herkes Batuhan ÇINAR’ın İngilizcesinden bahsediyordu. Bayburt’a geldiğimizde YGS sınav sonuçları açıklanmış Batuhan tam 180 puan alarak LYS’ye girme şansı elde etmişti. LYS müracaatlarını alırken Batuhan’ın LYS 5’e yani yabancı dil sınavına girmediğini gördüm. Batuhan’ı ikna ederek LYS’5 e müracaat etmesini sağladım. **//Batuhan ÇINAR//** bu yıl hazırlık sınıfı okumadan, **KAFKAS ÜNİVERSİTESİ İNGİLİZCE ÖĞRETMENLİĞİ 1. SINIFINDA OKUYOR.**
 * __BATUHAN’IN İNGİLİZCESİ__**

1998 yılında Bayburt Güven Dersanesi’nde matematik öğretmenliğe başladım. Sonra sırasıyla Ticaret Meslek lisesi, Sağlık Meslek lisesi ve Bayburt lisesinde 12 sene öğretmenlik yaptıktan sonra mesleğime Sebahattin Bozo lisesinde müdür yardımcısı olarak devam ediyorum. Öğretmenlik kariyerim boyunca her zaman sınavla seçilmemiş öğrenci grubuyla çalıştım. Şuna inanıyorum; bu tip öğrencileri geliştirmek için mutlaka onları derste daha fazla aktif tutmalıyız.Matematiğin zaten kendisi zor, bu yüzden önce seviyeyi onlara göre uyarlamak gerekiyor.Derste hep zor soruları seçmektense, bunu bir seviyede sunmak gereklidir. Bu tip öğretim tarzı beni de çok geliştirdi.

2006 altı yılında Giresun’un Çanakçı İlçesindeki Çanakçı Çok Programlı Lisesi’nde müdür yardımcısı olarak görev yapıyordum. Öğretmen arkadaşlarla beraber Öğretmenler Kurulu toplantısında özellikle dağ köylerinden gelen öğrencilerin evlerini ziyaret edelim diye karar almıştık ve öyle de yaptık. Öğrencilerimize bir gün önceden haber veriyor ve çay içmeye geleceğimizi söylüyorduk. Gittiğimiz bütün evler istisnasız zemin toprak üzerine kurulmuş, ahşaptan der çatma evlerdi ve bu evlerde anne-baba-çocuklar ve büyükanne veya büyükbabadan oluşan kalabalık aileler yaşıyordu ve tek odalıydı. Bu çocuklar her gün okula geliyor ve biz bu çocuklardan her gün ders için farklı isteklerde bulunuyorduk. O geziler sonucunda bizim öğrencilere davranışımız, çocukların da bize davranışları ve başarı durumları tamamen değişti.